In de nieuwe Wet ruimtelijke ordening is de mogelijkheid opgenomen om voor detailhandel en woningbouw onderscheid te maken naar bepaalde categorieën. De wetgever heeft het mogelijk willen maken om detailhandel en woningbouw in een bestemmingsplan of een projectbesluit gedetailleerder te regelen.

De gemeente De Marne had in een bestemmingsplan een bestemming opgenomen, op grond waarvan twee supermarkten mochten worden gebouwd. De gemeente bestaat uit een aantal kleine kernen en een iets groter dorp. De gemeente wil in het grotere dorp een aantal voorzieningen concentreren. De concurrerende supermarkten zagen hierin een bedreiging van het bestaande voorzieningenniveau, in gewoon Nederlands: door de nieuwe supermarkten zou in één of meer van de kleine kernen een supermarkt gaan verdwijnen.

De concurrenten vroegen aan de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State of de gemeente niet een onderscheid had moeten maken naar aard van de supermarkt. De gemeente had bijvoorbeeld in de bestemming kunnen opnemen dat alleen een discountsupermarkt zou zijn toegelaten, om de bestaande supermarkten te beschermen.

De Afdeling bestuursrechtspraak heeft hier meteen een dikke streep door gezet. Volgens de Afdeling is het niet mogelijk om een planologisch relevant onderscheid te maken tussen een fullservice en discountsupermarkt. Het gaat immers om winkels met een vergelijkbaar assortiment en met een vergelijkbare ruimte- en parkeerbehoefte.

Het nieuwe instrument van de wetgever is op dit punt dan ook niet bruikbaar.

Afdeling bestuursrechtspraak Raad van State 10 juni 2009, 200808122/1; LJN BI7245

Klik voor de volledige tekst van de uitspraak hier.