De Belastingdienst heeft op allerlei gebieden ruimere bevoegdheden dan civiele partijen. Zo heeft de Belastingdienst ook een bijzondere verrekeningsmogelijkheid op grond van de Invorderingswet (Iw), met uitzondering van de gewone verrekeningsregels uit het Burgerlijk Wetboek. Sinds de invoering van de Invorderingswet bestaat grote onduidelijkheid over de reikwijdte van de verrekeningsmogelijkheden van de Belastingdienst.

Meer in het bijzonder was niet bekend in hoeverre de civiele verrekeningsmogelijkheden door de Fiscus toegepast konden worden. Op 14 juli 2006 heeft de Hoge Raad een einde aan deze onduidelijkheid gemaakt. In het onderstaande artikel worden de gevolgen van het arrest besproken.

Inleiding
In het civiele recht kan een schuldenaar die zijnerzijds op zijn schuldeiser een vordering heeft, verklaren zijn schuld met de vordering te willen verrekenen. Het gevolg van de verrekening is dat beide verbintenissen tot hun gemeenschappelijke beloop teniet gaan. Er is door de wetgever voor de ontvanger een uitzonderingspositie inzake de verrekeningsbevoegdheid gecreëerd, omdat er anders voor de ontvanger in een groot aantal situaties sprake zou zijn van ernstige benadeling. Zo wordt hij bijvoorbeeld benadeeld wanneer hij aan de belastingplichtige een bedrag moet uitbetalen, terwijl er reeds een aanslag is opgelegd met een te betalen bedrag waarvan de betalingstermijn nog niet is verstreken. Ook heeft de (vaak lange) periode van formalisering van een reeds bestaande materiële belastingschuld voor de verrekeningsbevoegdheid voor de ontvanger nadelige gevolgen.

Klik hier voor het hele artikel.