Het retentierecht is de bevoegdheid van een crediteur om de nakoming van een verplichting tot afgifte van een zaak op te schorten, totdat zijn vordering wordt voldaan. In de literatuur wordt vaak het voorbeeld van een schoenmaker gegeven: wanneer de schoenmaker iemands schoenen repareert, hoeft hij die schoenen niet aan de klant af te geven, zolang de rekening ter zake van de reparatie niet is voldaan. Uiteindelijk zal de schoenmaker zich zelfs op de schoenen kunnen gaan verhalen wanneer betaling van de rekening terzake de reparatie uitblijft.

Het retentierecht kan een krachtig middel zijn tegen wanbetalers. Met name wanneer de debiteur de zaken dringend nodig heeft, zal hij er belang bij hebben om in plaats van de vordering van de crediteur (de denkbeeldige schoenmaker) uitvoerig te gaan betwisten, snel tot betaling over te gaan. Hij kan dan in ieder geval zijn eigendommen meenemen.

Gebruik maken van het retentierecht is niet geheel zonder risico. Indien op een later moment blijkt dat er geen bevoegdheid bestond om dit recht uit te oefenen, kan dit tot aansprakelijkheid van de crediteur, de retentor, leiden. Het zal niet zelden voorkomen dat het achterhouden (de retentie) van de zaken door de retentor leidt tot schade bij de eigenaar van die zaken. Het is dan ook van belang dat de retentor goed weet wanneer hij een retentierecht heeft en ter zake van welke vorderingen en zaken hij een beroep op dat retentierecht kan doen. Uit de hieronder te behandelen casus zal blijken dat voor het succesvol uitoefenen van het recht van retentie een goede (voorraad)administratie onmisbaar is.
Klik hier voor het hele artikel.