Loondoorbetaling bij gedeeltelijke hervatting in bedongen arbeid of passende arbeid

De terugkeer van een langdurig zieke werknemer in het arbeidsproces gaat vaak moeizaam: de werknemer is zelden in staat om al zijn taken ineens voor de volledig overeengekomen arbeidsduur op te pakken. Meestal zal de werknemer geleidelijk taken en uren in eigen of passend werk binnen de organisatie van de werkgever opbouwen. In deze bijdrage worden de volgende vraagstukken besproken: de hoogte van het loon bij (gedeeltelijke) werkhervatting tijdens ziekte en de gevolgen van een hernieuwde uitval. Verder zal summier worden ingegaan op de loonbetaling na wachttijd.

1. Inleiding
De private verantwoordelijkheid van de werkgever voor het ziekteverzuim binnen zijn organisatie is per 1 januari 2004 uitgebreid met opnieuw een verlenging van de verplichting tot doorbetaling van het loon bij ziekte(1). De werkgever is op grond van artikel 7:629 lid 1 BW met ingang van die datum verplicht om aan de werknemer die "de bedongen arbeid niet heeft verricht omdat hij in verband met ongeschiktheid ten gevolge van ziekte, zwangerschap of bevalling daartoe verhinderd was", twee jaar minimaal 70% van het naar tijdruimte vastgestelde loon(2) door te betalen, waarbij voor het eerste ziektejaar geldt dat tenminste het minimumloon wordt doorbetaald(3).
Er geldt overigens ook een maximum: de werkgever is niet verplicht om meer te betalen dan 70% van het maximum dagloon als bedoeld in de Wet financiering sociale verzekeringen(4). Meestal beperkt de werkgever de loonbetaling niet tot dat wettelijk maximum en betaalt hij tijdens het eerste ziektejaar op basis van een contractuele afspraak of CAO het volledige loon door.

Klik voor het hele artikel